Hij staat inmiddels al een poosje te pronken in mijn woonkamer. Mijn nieuwe salontafel! Al langer had ik voor ogen wat ik op de plek van die oersaaie ikea lack tafeltjes wilde hebben. Een oude wijn/boekenkist. Na een aantal dagen struinen op Marktplaats zag ik "hem" staan de antieke kist stond in het idyllische Almere.
De afmetingen waren (zo zag ik al wonderbaarlijk snel) nét een paar cm te groot voor mijn Suzuki. Een collega wilde wel met mij op pad. Samen op weg naar de ghetto van Almere. Na een "Samantha hou je bek dicht!" deed een man van 2 bij 2 in een campingsmoking de deur open. De kist was super! De man wilde wel even helpen de kist over de drempel te tillen, maar daar hield het wel mee op. Gelukkig zaten er twee handvatten aan de kist. Beetje jammer dat je bij het optillen dan direct je middenhandsbeentjes verbrijzelde, maar dat terzijde. My god dat ding was niet te tillen. Na veel puffen steunen en auwauwauw-en zat de kist in de auto.
Bij dat beeld (zie foto) leken Collega Luus en ik ineens een heel ander beroep te hebben ;-)
Eenmaal thuis werkte het weer lekker mee, door hele bakken regen op Amersfoort te gooien. De kist moest alleen nog even naar boven. Alleen nog even naar boven.....Nou heb drie keer mijn leven aan mij voorbij zien schieten toen Luus die halverwege de trap stond riep dat ze hem "echt niet meer hield" Ik hing half onder de kist en haar "los" zou zeker mijn " zo plat als een dubbeltje moment worden" Na wat aanmoedigende woorden over en weer stond hij een poosje later in mijn kamer. Hij is fantastisch! Ben er heel blij maar....maar dit doen we nooooooit meer!
De afmetingen waren (zo zag ik al wonderbaarlijk snel) nét een paar cm te groot voor mijn Suzuki. Een collega wilde wel met mij op pad. Samen op weg naar de ghetto van Almere. Na een "Samantha hou je bek dicht!" deed een man van 2 bij 2 in een campingsmoking de deur open. De kist was super! De man wilde wel even helpen de kist over de drempel te tillen, maar daar hield het wel mee op. Gelukkig zaten er twee handvatten aan de kist. Beetje jammer dat je bij het optillen dan direct je middenhandsbeentjes verbrijzelde, maar dat terzijde. My god dat ding was niet te tillen. Na veel puffen steunen en auwauwauw-en zat de kist in de auto.
Bij dat beeld (zie foto) leken Collega Luus en ik ineens een heel ander beroep te hebben ;-)
Eenmaal thuis werkte het weer lekker mee, door hele bakken regen op Amersfoort te gooien. De kist moest alleen nog even naar boven. Alleen nog even naar boven.....Nou heb drie keer mijn leven aan mij voorbij zien schieten toen Luus die halverwege de trap stond riep dat ze hem "echt niet meer hield" Ik hing half onder de kist en haar "los" zou zeker mijn " zo plat als een dubbeltje moment worden" Na wat aanmoedigende woorden over en weer stond hij een poosje later in mijn kamer. Hij is fantastisch! Ben er heel blij maar....maar dit doen we nooooooit meer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten